Σούρα ελ-Κιγιάμε

Ορκίζομαι στην Ημέρα της Ανάστασης.

Και ορκίζομαι στην αυτοελεγχόμενη ψυχή (που αντιτίθεται στο κακό).

μην ο άνθρωπος λογαριάζει ότι δεν μπορούμε να μαζέψουμε τα οστά του;

Τουναντίον, Είμαστε ικανοί να συναρμολογήσουμε με ακρίβεια και τα πιο άκρα από τα δάχτυλά του.

Αλλά ο άνθρωπος θέλει (με την άρνησή του για την Ανάσταση) να κάνει το κακό (ακόμα) και μελλοντικά.

Ερωτά: (ειρωνικά): "Πότε είναι η Ημέρα της Ανάστασης";

Και όταν η όραση συσκοτισθεί

και το σεληνικό Φως θαφτεί στο σκοτάδι,

και ενωθούν μαζί ο ήλιος και το φεγγάρι, (σταματήσουν να λειτουργούν κατά την Ημέρα της Κρίσης),

αυτή τη Ημέρα θα πει ο άπιστος Άνθρωπος: "Πού είναι το καταφύγιο";

Όχι! δεν υπάρχει τόπος ασφαλής!

μπροστά στον Κύριό σου (μονάχα) - εκείνη την Ημέρα - θα είναι το τέλος των Ανθρώπων.

Εκείνη την Ημέρα θα αναγγείλουν στον Άνθρωπο (όλα) όσα παρουσίασε (στη ζωή) και (όλα) όσα καθυστέρησε (να κάνει).

Κι όμως ο άνθρωπος θα είναι ο ίδιος μάρτυρας ενάντια στον εαυτό του,

ακόμα κι αν εξεύετε τις δικαιολογίες του.

μη κουνάς τη γλώσσα σου μ' αυτό (το Κοράνιο) για να βιαστείς, (μην ανυπομονείς προτού το Κοράνιο σου αποκαλυφθεί τελειωτικά).

Εμείς είναι που το συγκεντρώνουμε (στο στήθος σου) και σε κάνουμε να το μάθεις για να το διακηρύττεις

Όταν - λοιπόν - το διακηρύττουμε, ν' ακολουθείς την διακήρυξή του (όπως γνωστοποιείται).

Έπειτα σ' Εμάς εναπόκειται η εξήγησή του.

Κι όμως (ω! άνθρωποι)! Αγαπάτε τη διασκεδική (και εύκολη) ζωή, αυτού του κόσμου,

και αδιαφορείτε για τη μέλλουσα Ζωή.

μερικά πρόσωπα - αυτή την Ημέρα - θα ακτινοβολούν (από λαμπρότητα και ομορφιά και ευχαρίστηση),

ατενίζοντας προς τον Κύριό τους.

Και άλλα πρόσωπα - αυτή την Ημέρα - θα είναι σκοτεινά και μελαγχολικά,

με τη σκέψη ότι μήπως είναι έτοιμη να πέσει πάνω τους αναπάντεχη συμφορά, που κόβει τη ράχη και τη στέγη τους.

(Ω! Άπιστοι!) αφήστε ότι έχετε, όταν φτάσει (η ψυχή) στην κλείδωση, (στην έξοδό της),

και μια φωνή θα κράξει: "Ποιος είναι ο μάγος (που θα τον επαναφέρει);"

Και θα νομίσει ότι ήταν (η Ώρα) της αναχώρησης,

και το ένα ασκέλος ενωθεί μαζί με τ' άλλο,

αυτή την Ημέρα η Πορεία θα είναι προς (την κατεύθυνση) του Κυρίου σου!

Και δεν έδωσε τίποτε (ο άπιστος) για ελεημοσύνη, ούτε προσευχόταν!

Αλλά το αντίθετο, διέψευδε (κι αρνιόταν την Αλήθεια), κι απομακρυνόταν!

Έπειτα πλησίαζε στη γενιά του γεμάτος έπαρση!

Συμφορά σου (ω! Άνθρωπε)! μάλιστα, συμφορά!

Και πάλι αλίμονο σ' εσένα, και μάλιστα συμφορά!

μα μήπως λογαριάζει ο Άνθρωπος ότι θα μείνει αχαλίνωτος, (χωρίς λογαριασμό);

μη δεν ήταν μια σταγόνα από σπέρμα που χυνόταν (σε ταπεινή μορφή);

Έπειτα, έγινε θρόμβος αίματος, και δημιουργήθηκε και (ο ΑΛΛΑΧ) του έδωσε μορφή με κανονικές αναλογίες.

Κι απ' αυτόν έκανε τα δύο γένη το αρσενικό και το θηλυκό.

μα - τότε - δεν είναι (ο ίδιος ο ΑΛΛΑΧ) ο Δυνατός να δώσει ζωή στους νεκρούς;