διάβασεوَٱلۡفَجۡرِ
Ορχίζομαι μ' αυτή τη Πόλη (μέκκα)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
Στο όνομα του ΑΛΛΑΧ, του Ελεήμονα, του Πολυεύσπλαχνου.
وَلَيَالٍ عَشۡرࣲ
μα τις δέκα Νύχτες (του ονομαζόμενου σεληνιακού μήνα (Δουλ-Χιττζέ για το Προσκύνημα στους Ιερούς Τόπους)!
وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ
μα τα ζυγά και τα μονά!
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ
(και) μα τη Νύχτα, όταν αποσύρεται.
هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمࣱ لِّذِي حِجۡرٍ
μη -τάχα -σ' αυτά (δεν) υπάρχει (πειστικός) εξορκισμός (ή απόδειξη) γι' αυτούς που καταλαβαίνουν;
أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ
μα δεν έβλεπες πως συμπεριφέρθηκε ο Κύριός σου με τη (γενιά) του Αντ,
إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ
(της πόλης) Ιραμ, με τις (πανέμορφες) κολώνες,
ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ
που σαν κι αυτή δεν φτιάχτηκαν σ' (όλη) τη γη;
وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ
Και με τη (γενιά) του Θεμούντ, που χάραξαν τους (πελώριους) θάλαμους στην κοιλάδα;
وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ
Και με το Φαραώ τον Κύριο των Πασσάλων (που έδεναν τους κατάδικους πάνω στους πάσσαλους);
ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ
(όλοι) αυτοί παρανομούσαν στη γη,
فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ
και σούσεφευαν σ' αυτήν τη διαφθορά.
فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ
Γι' αυτό ο Κύριός σου έριξε πάνω τους μια μάστιγα από διάφορες φρικτές τιμωρίες.
إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ
Πράγματι ο Κύριός σου - τα πάντα - παρατηρεί.
فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ
Όσα - τώρα - για τον άνθρωπο, όταν ο Κύριός του τον δοκιμάζει δίνοντάς του τιμή και χάρες, τότε λέει: "Ο Κύριός μου με τίμησε".
وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ
Ενώ, όταν τον δοκιμάζει περιορίζοντας τα προς συντήρηση (αγαθά), τότε λέει (απελπισμένα): "Ο Κύριός μου μ' έχει εξευτελίσει!"
كَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ
Όχι - βέβαια - ποτέ! Ενώ εσείς δεν τιμάτε τα ορφανά!
وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ
Και ούτε ενθαρρύνετε ο ένας τον άλλο για την τροφή του φτωχού!
وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلࣰ ا لَّمࣰّ ا
Και τρώτε την Κληρονομιά με λαμαργία,
وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبࣰّ ا جَمࣰّ ا
και αγαπάτε τον πλούτο με υπερβολική αγάπη!
كَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكࣰّ ا دَكࣰّ ا
Όχι! λοιπόν! Όταν η γη κοπανιστεί με γερά κοπανίσματα (και γίνει σκόνη),
وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفࣰّ ا صَفࣰّ ا
Και ο Κύριός σου έλθει, και οι άγγελοί Του κατά τάξεις, σειρά πάνω σε σειρά,
وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذࣲ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ
Και η Κόλαση εμφανίζεται (παρουσιάζεται) - τούτην την Ημέρα - θα θυμηθεί ο άνθρωπος αλλά σε τι θα τον ωφελήσει αυτή η ανάμνηση;
يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي
Θα πει: "Αλλοίμονό μου! μακάρι
فَيَوۡمَئِذࣲ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدࣱ
Και - τούτη την Ημέρα - ο ΑΛΛΑΧ θα τους τιμωρήσει, που κανείς (άλλος) δεν μπορεί να το κάνει.
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدࣱ
Και τα δεσμά Του θα είναι τέτοια που κανείς (άλλος) δεν είναι δυνατό να δέσει.
يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ
Στις ενάρετες ψυχές θα πουν: "Ω! (Εσύ) η ψυχή (που είσαι) σε (τέλεια) ανάπαυση και ικανοποίηση!
ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةࣰ مَّرۡضِيَّةࣰ
Γύρισε προς τον Κύριό σου, ευχαριστημένη (η ίδια) κι ευχάριστη (συνάμα) σ' Εκείνον!
فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي
"Τι' αυτόν να μπεις μαζί με τους αφιερωμένους δούλους μου!
وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي
"μάλιστα, πέρα (στον Ουρανό) στον Παράδεισό μου!"