διάβασε · اقرأ
عبس

Σούρα Άμπσεε

'Abasa · 42 εδάφια

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
Στο όνομα του ΑΛΛΑΧ, του Ελεήμονα, του Πολυεύσπλαχνου.
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ
(Ο Προφήτης) σκυθρώπιασε κι απομακρύνθηκε,
أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ
γιατί ήρθε (κοντά) του ο τυφλός (και τον διέκοψε).
وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ
Αλλά τι ήταν εκείνο που μπορούσε να σε ενημερώσει ότι ίσως μπορούσε να καλυτερεύει (πνευματικά);
أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ
Ή ότι μπορούσε να προειδοποιηθεί και η διδασκαλία να τον ωφελήσει;
أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ
Ενώ τον πλούσιο που θεωρεί τον εαυτό του αυτάρκη,
فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ
μ' αυτόν εσύ ασχολείσαι,
وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ
αν και δεν πρόκειται να κατηγορηθείς αν δεν καλυτερεύει (πνευματικά).
وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ
Κι όσο γι' αυτόν που ήρθε σ' εσένα με αληθινό ζήλο,
وَهُوَ يَخۡشَىٰ
και με θεοσφοβία (στην καρδιά του),
فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ
γι' αυτόν εσύ αδιαφορείς.
كَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةࣱ‏
Όχι! Αυτό αποτελεί μήνυμα (για όλο το ανθρώπινο γένος).
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ
-Όποιος θέλει - ας το θυμάται (το Κοράνιο).
فِي صُحُفࣲ مُّكَرَّمَةࣲ‏
(Βρίσκεται) σε θίβλια που θεωρούνται τιμημένα.
مَّرۡفُوعَةࣲ مُّطَهَّرَةِۭ
Ανεβασμένα σε αξίωμα, αγνά και ιερά,
بِأَيۡدِي سَفَرَةࣲ‏
σταλμένα με χέρια Αγγελιοφόρων (Αγγέλων),
كِرَامِۭ بَرَرَةࣲ‏
τιμημένων (στον ΑΛΛΑΧ) ευσεβών και δικαίων.
قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ
Πόσο αχάριστος είναι ο Άνθρωπος! Τι ήταν αυτό που τον έκανε να αρνηθεί (τον ΑΛΛΑΧ);
مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ
Από τι υλικό τον έπλασε;
مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ
Από μια σταγόνα σπέρμα. Τον έχει πλάσει κι έπειτα τον οχημάτισε σε κανονικές αναλογίες.
ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ
Έπειτα έκανε γι' αυτόν το δρόμο εύκολο.
ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ
Έπειτα του επέφερε το θάνατο και τον έβαλε στον Τάφο του.
ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ
Έπειτα - αν το θέλει - θα τον αναστήσει (πάλι).
كَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ
Όχι! με κανένα τρόπο - ακόμη - δεν έχει εκπληρώσει ό,τι του έχει διατάξει (ο ΑΛΛΑΧ).
فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ
Ας στρέφει - λοιπόν - ο άνθρωπος το βλέμμα στη Τροφή του, (και πως του την προμηθεύουμε).
أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبࣰّ ا
Εμείς χύνουμε - γι' αυτό - άφθονο το νερό,
ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقࣰّ ا
Έπειτα χωρίζουμε τη γη σε τμήματα χωριστά,
فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبࣰّ ا
Και κάνουμε να φυτρώσουν μέσα σ' αυτή σπόροι,
وَعِنَبࣰ ا وَقَضۡبࣰ ا
Και σταφύλια και θετικά φυτά,
وَزَيۡتُونࣰ ا وَنَخۡلࣰ ا
Κι ελιές και φοινικόδενδρα,
وَحَدَآئِقَ غُلۡبࣰ ا
Και φραγμένους Κήπους, με πυκνά και περιτυλιγμένα δένδρα,
وَفَٰكِهَةࣰ وَأَبࣰّ ا
Και φρούτα και χορδή (αλόγων),
مَّتَٰعࣰ ا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ
για ν' απολαμβάνετε εσείς και τα ποίμνιά σας.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ
Τέλος όταν φτάσει η Εκκωφαντική Βοή,
يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ
Αυτή την Ημέρα ο άνθρωπος θα φύγει δραπετεύοντας από τον αδελφό του,
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ
Και από την μητέρα του και τον πατέρα του,
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ
Και από τη σύντροφό (σύζυγο) του και τα παιδιά του.
لِكُلِّ ٱمۡرِيࣲٕ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذࣲ شَأۡنࣱ يُغۡنِيهِ
Αυτή την Ημέρα, το καθένα άτομο απ' αυτούς θα έχει αρκετές φροντίδες (για τον εαυτό του), ώστε ν' αδιαφορεί για τους άλλους.
وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذࣲ مُّسۡفِرَةࣱ‏
Αυτή την Ημέρα μερικά πρόσωπα θ' ακτινοβολούν,
ضَاحِكَةࣱ مُّسۡتَبۡشِرَةࣱ‏
Χαμογελαστά κι ευχαριστημένα.
وَوُجُوهࣱ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةࣱ‏
Ενώ άλλα πρόσωπα - αυτή την Ημέρα - θα είναι με χώμα λερωμένα
تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ
Και η μαυρίλα θα τα σκεπάξει.
أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ
Αυτοί είναι οι Αρνητές του ΑΛΛΑΧ, οι εργαζόμενοι την ανομία.