مَّثَلُ ٱلۡجَنَّةِ ٱلَّتِي وُعِدَ ٱلۡمُتَّقُونَۖ فِيهَآ أَنۡهَٰرࣱ مِّن مَّآءٍ غَيۡرِ ءَاسِنࣲ وَأَنۡهَٰرࣱ مِّن لَّبَنࣲ لَّمۡ يَتَغَيَّرۡ طَعۡمُهُۥ وَأَنۡهَٰرࣱ مِّنۡ خَمۡرࣲ لَّذَّةࣲ لِّلشَّٰرِبِينَ وَأَنۡهَٰرࣱ مِّنۡ عَسَلࣲ مُّصَفࣰّ ىۖ وَلَهُمۡ فِيهَا مِن كُلِّ ٱلثَّمَرَٰتِ وَمَغۡفِرَةࣱ مِّن رَّبِّهِمۡۖ كَمَنۡ هُوَ خَٰلِدࣱ فِي ٱلنَّارِ وَسُقُواْ مَآءً حَمِيمࣰ ا فَقَطَّعَ أَمۡعَآءَهُمۡ
Η εικόνα του Παραδείσου που τον έχουν υποσχεθεί στους ενάρετους (δείχνει ότι έχει ποτάμια από νερό αδιάφθορο, και ποτάμια από γάλα που η γεύση τους ποτέ δεν αλλάζει, και ποτάμια από (γλυκό) κρασί, μια αγαλλίαση γι' αυτούς που πίνουν. Και ποτάμια από μέλι αγνό και λαμπικαρισμένο. Εκεί μέσα υπάρχουν γι' αυτούς φρούτα από κάθε είδος, και η συγχώρηση από τον Κύριό τους. (Είναι ποτέ δυνατόν μια τέτοια μακαριότητα) να συγκριθεί (με τη θέση) εκείνου που κατοικεί μόνιμα στη Φωτιά, και του δίνουν για ποτό βραστό νερό, που του κατακομματιάζει τα σπλάχνα του;