وَلَوۡ أَنَّ قُرۡءَانࣰ ا سُيِّرَتۡ بِهِ ٱلۡجِبَالُ أَوۡ قُطِّعَتۡ بِهِ ٱلۡأَرۡضُ أَوۡ كُلِّمَ بِهِ ٱلۡمَوۡتَىٰۗ بَل لِّلَّهِ ٱلۡأَمۡرُ جَمِيعًاۗ أَفَلَمۡ يَاْيۡـَٔسِ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ أَن لَّوۡ يَشَآءُ ٱللَّهُ لَهَدَى ٱلنَّاسَ جَمِيعࣰ اۗ وَلَا يَزَالُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ تُصِيبُهُم بِمَا صَنَعُواْ قَارِعَةٌ أَوۡ تَحُلُّ قَرِيبࣰ ا مِّن دَارِهِمۡ حَتَّىٰ يَأۡتِيَ وَعۡدُ ٱللَّهِۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ
Αν υπήρχε κανένα βιβλίο, που μ' αυτό να μετακινούντο τα βουνά, ή να κόδονταν η γη στη μέση, ή μ' αυτό να μιλούσαν οι πεθαμένοι, (αυτό θα ήταν το μοναδικό Κοράνιο) κι όμως το (γενικό) Πρόσταγμα για όλα ανήκει μόνο στον ΑΛΛΑΧ! μήπως οι Πιστοί δεν γνωρίζουν ότι ο ΑΛΛΑΧ θα μπορούσε - αν το ήθελε- καθοδηγήσει όλους τους ανθρώπους (στον Ίσο δρόμο); Κι όμως οι Απόστολοι δεν παύουν να κυριεύονται από καταστροφή (συμφορά) για τα (πονηρά) τους έργα, ή (η συμφορά) να πλησιάζει, απειλητικά, τα οπία τους, μέχρις ότου εκπληρωθεί η υπόσχεση του ΑΛΛΑΧ. Γιατί, στ' αλήθεια, ο ΑΛΛΑΧ δεν αθετεί την υπόσχεση Του.